اوایل مسیر، مشکلاتی پیش آمد که ترجیح می‌دهم از آنها چیزی نگویم. بعضی اتفاق‌ها شاید گفتنی نباشند؛ نه به این دلیل که مهم نیستند، بلکه شاید بعضی سختی‌ها را بهتر باشد همان‌جا، در گوشه‌ای از گذشته، به خدا سپرد و از کنارشان گذشت. من هم می‌خواهم از قسمت خوش داستان شروع کنم؛ از روزهایی که دوباره امید، آرام‌آرام جای نگرانی را گرفت. بعد از کلی آزمایش و رفت‌وآمد به این دکتر و آن دکتر، بالاخره رسیدیم به ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۴؛ روزی که خیالمـان راحت شد. دکتر بعد از معاینه گفت رشد بچه خوب است و ضربان قلبش هم طبیعی و نرمال است. چه خبری بهتر از این؟ یادم هست آن روز انگار همه چیز طعم دیگری داشت. دنیا همان دنیای همیشگی بود، اما برای ما فرق کرده بود. همه چیز شیرین تر از قبل شده بود از هوا و ترافیک بگیر تا جمع چهار نفره خندانمون. انگار یک خبر خوب می‌تواند نگاه آدم را به تمام دنیا عوض کند. حالا دیگر فقط سه نفر نبودیم. خانواده چهار نفره شده بودیم. این خبر خوش را به خانواده‌ها هم دادیم و آنها هم از شنیدنش بسیار خوشحال شدند. شادی ما فقط شادی خودمان نبود؛ انگار یک اتفاق خوب افتاده بود که شادی‌اش بین همه‌مان تقسیم می‌شد. دکتر دارو و ویتامین تجویز کرده بود و البته تأکید زیادی روی استراحت داشت. اما در مورد استراحت…چه بگویم؟ نگویم بهتر است! همسر مهربانم چندان اهل گوش دادن به توصیه استراحت نبود و مثل گذشته فعالیت‌های روزانه خودش را انجام می‌داد. من هم سعی می‌کردم بیشتر از قبل کمکش باشم، اما راستش را بخواهید، هرچه تلاش می‌کردم باز هم احساس می‌کردم کافی نیست. در نهایت همه چیز را سپرده بودیم به خدا. قرارمان هم این بود که در زمان‌هایی که دکتر مشخص کرده بود، برای معاینه مراجعه کنیم و قدم‌به‌قدم جلو برویم. کم‌کم داشتیم به اولین غربالگری نزدیک می‌شدیم و من برای آن روز برنامه‌ریزی کرده بودم. دوست داشتم خودم کنار همسرم باشم و لحظه‌به‌لحظه در جریان باشم. اما زندگی همیشه طبق برنامه‌ای که ما می‌نویسیم پیش نمی‌رود. جمعه ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، صدای تیر و ترقه تمام شهر را پر کرده بود. خیلی زود فهمیدیم اتفاق بزرگی افتاده است؛ اسرائیل به تهران و چند شهر دیگر حمله نظامی کرده بود. اتفاق ترسناکی بود. در آن لحظات، آدم دیگر فقط به خودش فکر نمی‌کند. من هاج‌وواج مانده بودم و به اتفاقی که افتاده بود فکر می‌کردم. یک طرف، نگرانی جنگ و ناامنی بود و طرف دیگر، همسرم و سوگند جان که باید هر طور شده از تهران خارج می‌شدند. خیلی سریع تصمیم گرفتم آنها را به شهرستان بفرستم. همسرم مخالف بود و دلش نمی‌خواست از تهران برود، اما این بار مجبور شدم به زور متوسل شوم! 😄 بالاخره بچه‌ها را راهی کردم و خودم به خاطر کارم مجبور شدم در تهران بمانم. یکی دو روز که گذشت، تازه ابعاد ماجرا بیشتر خودش را نشان داد. خروجی‌های تهران با ترافیک سنگینی مواجه شده بود. رفت‌وآمد تقریباً غیرممکن شده بود و از طرف دیگر صف پمپ‌بنزین‌ها کیلومتری شده بود و پیدا کردن بنزین خودش به یک دردسر بزرگ تبدیل شده بود. آن روزها هرکس به شکلی درگیر بود. تازه آنجا بود که همسرم متوجه شد شاید خروج از تهران، با وجود تمام سختی‌هایش، بهترین تصمیم ممکن بوده است. اما این تصمیم یک هزینه هم برای من داشت. اولین غربالگری، همان غربالگری‌ای که برایش این همه برنامه‌ریزی کرده بودم، قرار بود بدون حضور من انجام شود. این موضوع برای همسرم هم سخت بود. دوست داشت من کنارش باشم و طبیعی بود که از نبودنم ناراحت باشد. اما چاره‌ای نداشتیم. تنها کاری که از دستم برمی‌آمد این بود که دعا کنم. دعا کنم شرایط هرچه زودتر آرام شود، همه سالم بمانند و زندگی دوباره به همان روال عادی برگردد. روز غربالگری، مدام با همسرم تلفنی در تماس بودم. خوب یادم هست؛ چهارشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۴، همسرم به همراه پدرش، حاج رضا، برای انجام غربالگری به مطب دکتر مراجعه کرده بودند. وقتی نوبت ویزیت رسید، تماس تلفنی را قطع کردم. دیگر کاری از دستم برنمی‌آمد. فقط باید منتظر می‌ماندم. و انتظار می‌کشیدم…

واقعاً سخت است. گاهی چند ثانیه انتظار، از چند ساعت هم طولانی‌تر می‌شود. آن چند ثانیه برای من انگار تمام نمی‌شد. حس می‌کردم زمان ایستاده است و عقربه‌های ساعت هم تصمیم گرفته‌اند با من شوخی کنند. بالاخره تلفن زنگ خورد. همسرم بود. وقتی صدایش را شنیدم، از لحنش فهمیدم حالش خوب است. صدایش پر از شادی بود. همین کافی بود. فهمیدم همه چیز خوب و نرمال بوده است. بعد از روزهایی که ترس و نگرانی از لبخندمان محو کرده بود، این خبر دوباره خنده را به خانه و دل‌هایمان برگرداند. جنگ و دوری سخت بود، اما خدا را شکر این وضعیت هم بالاخره تمام شد. بعد از ۱۲ روز وحشت و نگرانی، سه‌شنبه ۳ تیر ۱۴۰۴ آتش‌بس شد. و برای ما، این فقط پایان یک درگیری نبود. پایان دلتنگی بود. دوباره خانواده گرم و صمیمی‌مان دور هم جمع شد. آن لحظه شاید بیشتر از همیشه فهمیدم که بعضی چیزها تا وقتی از آدم گرفته نشوند، ارزش واقعی‌شان را نمی‌فهمیم. همان دور همی خانوادگی. همان آدم‌ها بودند. همان زندگی بود. اما نگاه من به «با هم بودن» دیگر مثل قبل نبود. حالا بیشتر قدر دورهمی‌هایمان را می‌دانستم؛ قدر اینکه شب کنار هم بنشینیم، حرف بزنیم، بخندیم و بدانیم همه در آرامش در کنار هم هستیم. شاید جنگ چیزهای زیادی از ما گرفته بود، اما یک چیز هم به ما یاد داده بود: گاهی بزرگ‌ترین نعمت زندگی، همان چیزهای ساده‌ای هستند که هر روز کنارمان هستند و به چشممان نمی‌آیند. روزها دوباره آرام‌تر شدند و زندگی به روال عادی برگشت؛ البته با یک تفاوت. ما دیگر همان آدم‌های قبل از آن دوازده روز نبودیم. قدر همدیگر را بیشتر می‌دانستیم. و شاید همین آرامش و دورهمی‌های دوباره باعث شد زمان با سرعت بیشتری بگذرد. آن‌قدر سریع که تا به خودمان آمدیم، نوبت غربالگری دوم رسید. اما این بار قرار نبود من از دور و پشت تلفن منتظر بمانم. این بار خانوادگی به مطب دکتر رفتیم.